Neria zgjohet në mes të fshatit të saj, i cili është shndërruar në gur. Ajo është ende e vetme që merr frymë.

E nxjerrë nga rrënojat, e çuar në Noctem - qyteti i varrosur nën një kasafortë të plasaritur - ajo zbulon Akademinë e Eklipsit, ku magjia paguhet me vite jete, me ndjesi, me kujtime të shkëputura nga mishi.

Studentët mësojnë të bëhen magjistarë, Vëzhgues, roje të Paktit që e mban larg Çarjen. Atyre u thuhet se fshatrat prej qelqi janë "domosdoshmëri". Atyre u kërkohet të nënshkruajnë pa lexuar rreshtat në xham.

Por në pasqyrat e Akademisë, diçka po gërvishtet. Siluetat e bllokuara pas argjendimit po përplasen dhe pëshpërisin. Ato kujtojnë atë që qyteti ka zgjedhur të fshijë: ritualet poshtë sheshit, grupet e ofruara, emrat e fshirë nga regjistrat.

E shënuar me një vulë eksperimentale që e lidh atë me reflektimet, Neriah bëhet pika e thyerjes: midis të vdekurve dhe të gjallëve, midis Çarjes që kërkon atë që i takon dhe një sistemi të gatshëm të sakrifikojë këdo për të mbështetur një cikël tjetër.

Për ta thyer gënjeshtrën, duhet të hapim dyert prej qelqi. Për të shpëtuar atë që mund të shpëtohet, duhet të pranojmë të jemi të thyer.

Në një qytet që preferon humbjet e kujtesës ndaj varrezave, një pyetje po plas ngadalë në qiell:

Sa jetë na lejohet të gllabërojmë në mënyrë që bota të mos shembet menjëherë?