Neriya daşa dönmüş kəndinin ortasında oyanır. Təkbaşına hələ də nəfəs alır.

Dağıntılar altından çıxarılıb çatlamış tağta basdırılmış Noctem şəhərinə aparılan qadın, sehrin illər boyu, hisslərlə, cismani bədəndən qoparılmış xatirələrlə ödənildiyi Tutulma Akademiyasını kəşf edir.

Şagirdlər sehrbazlar, müşahidəçilər, Çatları uzaqda saxlayan Paktın keşikçiləri olmağı öyrənirlər. Onlara şüşə kəndlərin "zərurət" olduğu deyilir. Onlardan şüşədəki sətirləri oxumadan imza atmaları istənilir.

Amma Akademiyanın güzgülərində nəsə cızılırdı. Gümüşün arxasında ilişib qalmış siluetlər döyünür və pıçıldayır. Onlar şəhərin nəyi silmək istədiyini xatırlayırlar: meydanın altındakı rituallar, təklif olunan kohortlar, siyahılardan üstündən xətt çəkilmiş adlar.

Onu əks olunmalarla əlaqələndirən eksperimental möhürlə işarələnmiş Neriah, ölülərlə dirilər, haqqını tələb edən Çatla daha bir dövrü davam etdirmək üçün hər kəsi qurban verməyə hazır olan bir sistem arasında qırılma nöqtəsinə çevrilir.

Yalanı sındırmaq üçün şüşə qapıları açmalıyıq. Xilas edilə bilənləri xilas etmək üçün isə sındırılmağı qəbul etməliyik.

Qəbiristanlıqlardansa yaddaş itkisinə üstünlük verən bir şəhərdə yavaş-yavaş bir sual yaranır:

Dünyanın dərhal dağılmaması üçün nə qədər insanın həyatını yeməyə icazə verilir?